(Από το δίσκο Κάθε μέρα όπως πάντα)

 

Του πρωινού η δροσούλα σε φίλησε.
Ο ήλιος ανατέλλει στα μάτια σου.
Η ομορφιά στα χειλάκια σου μίλησε.
Ευλογημένος εγώ που σ’ αγαπώ.

Ο αποσπερίτης θαμπώνει απ’ τη ζήλια του.
Γλυκιά μου εσύ, μικρή μου φεγγαρόλουστη.
Τ’ άστρα τη νύχτα ζηλεύουν τη λάμψη σου
και τ’ άστρο του Βορρά για σένανε μιλά.

Και η ανάσα σου, χιλιάδες αρώματα
μαράθηκε απ’ το φθόνο το ρόδο κι η μυρτιά.
Καθώς το πέπλο του ονείρου σε τύλιγε,
οι Χάριτες σε ραίναν με ξόρκια μαγικά.

Τόση ομορφιά ήταν πόνος αβάσταχτος
κι οι Μοίρες σου πετάξαν κατάρα και γητειά.
Τα μονοπάτια του ο Μορφέας ξετύλιξε.
Στου Αχέροντα την όχθη σε πήγε μια βραδιά.

Ο πόνος που ένιωσα αυτές τις νότες ντύθηκε,
στου κόσμου το σκοτάδι φως να χυθεί ξανά.
Κι εσένα που η ζωή αχάριστα αρνήθηκε
αυτό το τραγουδάκι αθάνατη κρατά.