Πλήθος της γης προσκυνητές
λυγούν τη μέση τους μπροστά του,
κι αυτός στην Πύλη φωτεινός    
Θεός στην άσπρη φορεσιά του

Mα ένα παιδί τρελό παιδί
που αλήθεια φόραγε και γύμνια
ζούσε σε περιβόλι μοναχό,
ρόδο που άνθιζε παραμιλούσε

Δεν έχει ρούχα ο Θεός,
ρούχο αδειανό μας διαφεντεύει
ρούχο αδειανό που προσκυνάς
γυμνός στα ρούχα σου, και το πιστεύει.

Κινάει του κόσμου ο περβολάρης
που αγκάθι πότιζε της γης πικρό
και σε δρεπάνι καβαλάρης
κόβει του ρόδου τον ανθό.

Κι ένα παιδί, τρελό παιδί
που έξω απ’ τη γύμνια του ψηλά πετούσε
στου παραδείσου την αυλή
ρόδο που άνθιζε παραμιλούσε.

Δεν έχει ρούχα ο Θεός,
τρελός μονάχα το πιστεύει
της γης τον κόσμο το γυμνό,
ρούχο αδειανό τον διαφεντεύει.

Στις γειτονιές του έρωτα
αν τύχει και περάσεις
βοτάνι φυλαχτό θα βρεις
στο στήθος να κρεμάσεις

Μες τα στενά τσ΄ αγάπης μας
αν γίνεις ο διαβάτης..
θα βγάλει η καρδιά φτερά
μαζί της να πετάξεις..

Άγγελος είναι η καρδιά, κι έχει φτερά στον ώμο
φύλακας είναι κι’ οδηγός, στ΄αγάπης κάθε δρόμο ...
Αγγελοστάλσημο.. φωτιά, που κι’ αν σε κάψει αφήνει
πληγή αραχνοΰφαντη, που μ’ ένα χάδι κλείνει..

Να κρύψεις μέσα στην ψυχή
στιγμές ευλογημένες..
στιγμές που κι’ αν σαλπάρανε
εδώ είναι αραγμένες ....

Όνειρα νάναι ακριβά
στου νου απομεινάρια
τραγούδια μελιστάλλαχτα
στ’ αγάπης τα δοξάρια..

Άγγελος είναι η καρδιά, κι έχει φτερά στον ώμο
φύλακας είναι κι’ οδηγός, στ΄αγάπης κάθε δρόμο ...
Αγγελοστάλσημο.. φωτιά, που κι’ αν σε κάψει αφήνει
πληγή αραχνοΰφαντη, που μ’ ένα χάδι κλείνει..

Πετούν οι λέξεις στο χαρτί
η σκέψη μονογράφει
και με μελάνι κόκκινο
τους πόθους αντιγράφει....

Δεν γράφει λόγια κάλπικα
δεν λέει κάποιο ψέμα
γιατί έχει τόλμη η καρδιά
και υπογράφει μ' αίμα

Ψάχνει η ψυχή μες το χαρτί, μιά πόρτα να ξεφύγει ...
και σε στιχάκια όμορφα, την λύπη ν΄αποφύγει ...
αφού τα λόγια στη ζωή, κρατάνε λίγο μόνο
κι' οι υποσχέσεις του έρωτα, σβήνουνε μέσ' στο χρόνο...

Λόγια τσ αγάπης ιερά
γραμμένα σε μια κόλα
απ το βιβλίο της ζωής
ξεσηκωμένα όλα.....

Στιχάκια ύμνους ιερούς
έχω σημειωμένους
μέσα στα φύλλα της καρδιάς
τους έχω φυλαγμένους ....

Ψάχνει η ψυχή μες το χαρτί, μιά πόρτα να ξεφύγει ...
και σε στιχάκια όμορφα, την λύπη ν΄αποφύγει ...
αφού τα λόγια στη ζωή, κρατάνε λίγο μόνο
κι' οι υποσχέσεις του έρωτα, σβήνουνε μέσ' στο χρόνο...

Σβήνω το φως και κολυμπώ
στ’ ονείρου το ποτάμι
για να σε βρίσκει στο βυθό
του νου μου το πλοκάμι

Ακάλεστος στον ύπνο μου
νά’ ρχεσαι κάθε βράδυ
μαλαματένια όνειρα
ν’ αφήνεις στο σκοτάδι

Λαχτάρας ονειροπαρμέ, και της καρδιάς λουλούδι
έλα στο προσκεφάλι μου, γίνε γλυκό τραγούδι
Λαχτάρας ονειροπαρμέ, έρωτα ταξιδιάρη
έλα στο προσκεφάλι μου, ο ύπνος να με πάρει...
έλα στο προσκεφάλι μου, ο ύπνος να με πάρει...

Γίνε αστέρι που γλυστρά
απ τού ουρανού το χέρι
και φώτισε τ΄απόβραδο
του νού μου το λημέρι

Στ’ ακρόκλαδα του ύπνου μου
κρέμασε κεχριμπάρι
και γράψε πάλι.. σ’ αγαπώ
στο κόκκινο φεγγάρι...

Λαχτάρας ονειροπαρμέ, και της καρδιάς λουλούδι
έλα στο προσκεφάλι μου, γίνε γλυκό τραγούδι
Λαχτάρας ονειροπαρμέ, έρωτα ταξιδιάρη
έλα στο προσκεφάλι μου, ο ύπνος να με πάρει...
έλα στο προσκεφάλι μου, ο ύπνος να με πάρει...

Κρασί κερνά ο έρωτας
κι΄έλα να ξενυχτήσεις
πάρε την κούπα της ψυχής
μαζί του να μεθύσεις

Βεγγέρα στα σοκάκια του
θα κάμουνε το βράδυ
όλα τα ξωτικά της γης
για την δική σου χάρη

Θα γίνει μια γιορτή τρελή με σένα και με μένα.......
και θάναι ιερή στιγμή στης μοίρας τα γραμμένα....
καρδιά μου κέρασε κρασί κάμε μου το χατήρι
και γέμισε με έρωτα το άδειο μου ποτήρι....

Στο μονοπάτι του σεβντά
ο έρωτας διαβαίνει
κερνά μεθύσι τη νυχτιά
καημούς μαζί του παίρνει

Ζαλίζει πόνους της ψυχής
με λόγια ευλογημένα
ποτίζεται μ΄αυτά η ζωή
κι ας είναι μεθυσμένα .....

Το δάχτυλο το τρύπησα
και για τον κόσμο κίνησα, που πάνε οι ελπίδες.
όταν δεν έχουν τι να πουν
όταν μιλάς και δεν ακούν, χαμένες Ατλαντίδες.

Το δάσος γύρω πύκνωσε
τη μέρα μου τη νύχτωσε ο πέτρινος ο τοίχος.
Αλήθεια και υποταγή
παράπονο και προσταγή, ο ξεχασμένος μύθος.

Κι ήθελα μόνο ένα φιλί
να μου ξυπνήσει τη ζωή
ν’ ανοίξει παραθύρια, ν’ ανοίξει παραθύρια.

Το δάχτυλο το τρύπησα
και η κυρά η ρήγισσα το χέρι μου κρατούσε.
Μου χάρισε μ’ απλοχεριά
χρυσά κεντίδια στη ματιά, μα πίσω μου γελούσε.

Τη σκάλα που ανέβηκα
ποτέ δεν την κατέβηκα, φαρμάκι τα βελόνια
Στη μελανή μου τη θωριά
θεμέλια σήκωσαν γερά, του ύπνου τα τελώνια.

Κι ήθελα μόνο ένα φιλί
να μου ξυπνήσει τη ζωή
ν’ ανοίξει παραθύρια, ν’ ανοίξει παραθύρια.

Κι έστειλες γράμμα και γραφή
αηδόνι σ’ αργυρό κλουβί, χρυσαφικά, μπακίρια

Κι ήθελα μόνο ένα φιλί
να μου ξυπνήσει τη ζωή
ν’ ανοίξει παραθύρια, ν’ ανοίξει παραθύρια.

Θα 'σαι για πάντα μακρινό, νοσταλγικό φιλί,
που να κρατήσουν δεν μπορούν τα παιδικά μου χείλη.
Τόσο γλυκό, τόσο ζεστό και δροσερό μαζί,
σαν την αυγή, το πρωινό, πριν ο ήλιος ανατείλει.

Θα 'σαι για πάντα διάφανο γλυκόπιοτο κρασί,
καρπός χρυσός που γέννησε του ήλιου το σεργιάνι,
διαμάντι υγρό που θα κερνούν στα δείπνα τους οι θεοί
κι η γλύκα σου τις θέαινες να σε φθονούν θα κάνει.

Θα 'σαι για πάντα αστροφεγγιά σε ξάστερο ουρανό,
σελήνης ασημόφωτο που χύνεται στην πλάση,
και η πνοή σου άρωμα από άγριο γιασεμί,
ζωής χυμός που ο θνητός δε θέλει να χορτάσει.

Θα 'σαι για πάντα μια εκδρομή σε μέρη μακρινά,
πολύχρωμο κι εξωτικό σ' άγνωστη γη ταξίδι,
μυστήρια ακτή, κόλπος κρυφός κι ονείρου απανεμιά,
λίθος μονάκριβος σε φιλντισένιο δαχτυλίδι.

Κι όταν για πάντα θα χαθείς για μένα απ' τη ματιά,
όπως το κύμα βιάζεται στην αμμουδιά να σβήσει,
θα πάρω από αγιόκλημα βαθιά ανασεμιά.
Με σένα ευθύς το βλέμμα μου και πάλι να γεμίσει.

Στείλε στον ήλιο σύννεφο
και στη βροχή αστέρι
πες τους πως φύγαμε κι εκεί
η αγάπη μας αγέρι
-
Με δυο φτερά, με δυο κλαριά
του έρωτά μας κάστρα
πάνω στ’ αστέρι του βοριά
με τη καρδιά μας στ’ άσπρα
-
Θα σου χαθώ, θα σε ζητώ
Θα σε ποθώ τη μέρα
Θα σου βρεθώ και θα σε ζω
στο βραδινό σου αέρα
-
Παίρνω για χάρη σου μορφή
κι αφήνομαι σαν χιόνι
Παίρνω στα χέρια σου πνοή
Φεγγάρι χελιδόνι